Drzewo oskrzelowe: struktura, anatomia. Funkcje oskrzeli

Drzewo oskrzelowe jest głównym systemem, na którym buduje się oddech zdrowej osoby. Wiadomo, że istnieją drogi oddechowe, które dostarczają ludziom tlen. Są zbudowane z natury w taki sposób, że powstaje pozór drzewa. Mówiąc o anatomii drzewa oskrzelowego, należy przeanalizować wszystkie przypisane mu funkcje: oczyszczanie powietrza, nawodnienie. Prawidłowe funkcjonowanie drzewa oskrzelowego zapewnia pęcherzykom napływ łatwo przyswajalnych mas powietrza. Struktura drzewa oskrzelowego jest przykładem nieodłącznego minimalizmu o maksymalnej wydajności: optymalnej konstrukcji, ergonomicznej, ale radzącej sobie ze wszystkimi zadaniami.

Cechy konstrukcji

Istnieją różne części drzewa oskrzelowego. W szczególności są rzęski. Ich zadaniem jest ochrona pęcherzyków płucnych przed małymi cząstkami, pyłem zanieczyszczającym masy powietrza. Dzięki wydajnej i dobrze skoordynowanej pracy wszystkich wydziałów drzewo oskrzelowe staje się obrońcą ludzkiego ciała przed zakażeniami o szerokim spektrum.

Funkcje oskrzeli obejmują wytrącanie mikroskopijnych form życia, które wyciekły przez migdałki i błonę śluzową. Jednocześnie struktura oskrzeli u dzieci i starszego pokolenia jest nieco inna. W szczególności długość - u dorosłych znacznie więcej. Im młodsze dziecko, tym krótsze drzewo oskrzelowe wywołujące różne choroby: astma, zapalenie oskrzeli.

Obroń się przed kłopotami

Lekarze opracowali metody zapobiegania stanom zapalnym narządów układu oddechowego. Klasyczna wersja to sanitacja. Produkowane konserwatywnie lub radykalnie. Pierwsza opcja obejmuje leczenie lekami przeciwbakteryjnymi. Aby poprawić skuteczność zalecanych funduszy, które mogą sprawić, że plwocina stanie się bardziej płynna.

Lecz radykalna terapia jest interwencją z użyciem bronchoskopu. Urządzenie jest wprowadzane przez nos do oskrzeli. Poprzez specjalne kanały uwalniają leki bezpośrednio na błony śluzowe wewnątrz. Aby chronić organy układu oddechowego przed chorobami, stosuje się środki mukolityczne i antybiotyki.

Oskrzela: termin i cechy

Oskrzela - gałęzie gardła oddechowego. Alternatywną nazwą ciała jest drzewo oskrzelowe. W systemie znajduje się tchawica podzielona na dwa elementy. Podział na samicę - na poziomie piątego kręgu klatki piersiowej, a na płci silniejszej na poziom wyższy - na czwartym kręgu.

Po rozdzieleniu powstają główne oskrzela, znane również jako lewe, prawe. Struktura oskrzeli jest taka, że ​​w miejscu rozdzielenia opuszczają się pod kątem bliskim 90 stopni. Następną częścią systemu są płuca, których bramy wchodzą do oskrzeli.

Prawo i lewo: dwóch braci

Oskrzela po prawej stronie są nieco szersze niż po lewej, chociaż struktura i struktura oskrzeli są ogólnie podobne. Różnica wielkości wynika z faktu, że płuco po prawej stronie jest również większe niż po lewej. Różnice między „prawie bliźniakami” nie są jednak wyczerpane: oskrzela po lewej stronie jest stosunkowo 2 razy dłuższa po prawej stronie w stosunku do prawej. Cechy drzewa oskrzelowego są następujące: po prawej oskrzela składa się z 6 pierścieni chrząstki, czasami ośmiu, podczas gdy po lewej zwykle nie mniej niż 9, ale czasami liczba ta osiąga 12.

Oskrzela po prawej stronie, w porównaniu z lewą, są bardziej pionowe, to znaczy po prostu kontynuują tchawicę. Po lewej pod oskrzelami znajduje się łukowata aorta. Aby zapewnić prawidłowe działanie funkcji oskrzeli, natura zapewnia obecność błony śluzowej. Jest identyczny z tym, który pokrywa tchawicę, w rzeczywistości kontynuuje ją.

Struktura układu oddechowego

Gdzie są oskrzela? System znajduje się w ludzkim mostku. Start - na poziomie 4-9 kręgów. Wiele zależy od płci i indywidualnych cech organizmu. Oprócz głównych oskrzeli, oskrzela lobarowe również odchodzą od drzewa, są to organy pierwszego rzędu. Drugi porządek składa się z oskrzeli strefowych, a od trzeciego do piątego - podsegmentalnych, segmentowych. Następnym krokiem są małe oskrzela, które zajmują poziomy do 15. dnia. Najmniejsze i najbardziej oddalone od głównych oskrzeli są końcowe oskrzeliki. Następujące narządy układu oddechowego, organy oddechowe, które są odpowiedzialne za wymianę gazów, już się zaczynają.

Struktura oskrzeli nie jest jednolita przez cały czas trwania drzewa, ale pewne wspólne właściwości obserwuje się na całej powierzchni układu. Dzięki rurkom oskrzelowym powietrze dostaje się z tchawicy do płuc, gdzie wypełnia pęcherzyki. Traktowane masy powietrza są odsyłane w ten sam sposób. Segmenty oskrzelowo-płucne są również niezastąpione w procesie czyszczenia wdychanych objętości. Wszystkie zanieczyszczenia osadzone w drzewie oskrzelowym są przez nią wyprowadzane. Aby pozbyć się obcych elementów, używa się mikrobów uwięzionych w drogach oddechowych, rzęsek. Mogą wykonywać ruchy oscylacyjne, dzięki czemu tajemnica oskrzeli przesuwa się do tchawicy.

Sprawdź: czy wszystko jest w porządku?

Podczas badania ścian oskrzeli i innych elementów systemu, prowadząc bronchoskopię, należy zwrócić uwagę na kolory. Normalny śluzowo-szary odcień. Krążki chrząstki są wyraźnie widoczne. W badaniu koniecznie należy sprawdzić kąt rozbieżności tchawicy, czyli miejsca, w którym powstają oskrzela. Zwykle kąt jest podobny do grzbietu wystającego ponad oskrzela. Biegnie wzdłuż linii środkowej. W procesie oddychania system nieco się zmienia. Występuje swobodnie, bez napięcia, bólu i ciężkości.

Medycyna: gdzie i dlaczego

Wiedzieć dokładnie, gdzie oskrzela, lekarze odpowiedzialni za układ oddechowy. Jeśli filister wie, że może mieć problemy z oskrzelami, musi odwiedzić jednego z następujących specjalistów:

  • terapeuta (powie ci, który lekarz pomoże lepiej niż inni);
  • pulmonolog (leczy większość chorób układu oddechowego);
  • onkolog (dotyczy tylko najtrudniejszego przypadku - diagnozy nowotworów złośliwych).

Choroby dotykające drzewa oskrzelowego:

Bronchi: jak to działa?

Nie jest tajemnicą, że do oddychania osoba potrzebuje płuc. Ich części składowe są nazywane płatami. Powietrze dostaje się przez oskrzela i oskrzeliki. Na końcu oskrzelików znajduje się akinus - kumulacja kępek pęcherzyków płucnych. Oznacza to, że oskrzela - bezpośredni uczestnik procesu oddychania. To tutaj powietrze ogrzewa się lub schładza do temperatury, która jest wygodna dla ludzkiego ciała.

Anatomia człowieka nie powstała przypadkowo. Na przykład podział oskrzeli zapewnia skuteczne dostarczanie powietrza do wszystkich części płuc, nawet najbardziej odległych.

Pod ochroną

Skrzynia osoby jest miejscem, w którym koncentrują się najważniejsze narządy. Ponieważ ich uszkodzenie może spowodować śmierć, natura zapewniła dodatkową barierę ochronną - żebra i muskularny gorset. Wewnątrz znajdują się liczne narządy, w tym płuca, oskrzela, połączone ze sobą. W tym samym czasie płuca są duże i przydzielono im prawie całą powierzchnię mostka.

Oskrzela, tchawica znajdują się prawie w środku. Jeśli chodzi o przód kręgosłupa, są równoległe. Tchawica znajduje się bezpośrednio pod przednią częścią kręgosłupa. Położenie oskrzeli - pod żebrami.

Ściany oskrzelowe

Jako część oskrzeli - pierścienie chrząstki. Z punktu widzenia nauki nazywa się to terminem „tkanka włókniakomięśniowo-chrząstkowa”. Każda kolejna gałąź jest mniejsza. Na początku są to regularne pierścienie, ale stopniowo spadają na pół pierścienie, a oskrzeliki bez nich. Dzięki chrząstkowemu podparciu w postaci pierścieni, oskrzela są utrzymywane przez sztywną strukturę, a drzewo chroni swój kształt, a wraz z nim - funkcjonalność.

Kolejny ważny składnik układu oddechowego - gorset mięśni. Gdy mięśnie kurczą się, zmienia się rozmiar narządów. Jest to zwykle spowodowane zimnym powietrzem. Ucisk narządów powoduje zmniejszenie szybkości przepływu powietrza przez układ oddechowy. Przez dłuższy czas masy powietrza mają więcej możliwości do ogrzania się. Przy aktywnych ruchach światło staje się większe, co zapobiega zadyszce.

Tkanka oddechowa

Ściana oskrzelowa składa się z dużej liczby warstw. Dla dwóch opisanych następuje poziom nabłonka. Jego struktura anatomiczna jest dość złożona. Obserwuje się tutaj różne komórki:

  • Rzęski, które mogą usuwać nadmiar powietrza z nadmiaru pierwiastków, wypychać pył z układu oddechowego i przenosić śluz do tchawicy.
  • Czara, produkująca śluz, zaprojektowana do ochrony śluzówki przed negatywnymi wpływami zewnętrznymi. Gdy pył znajduje się na tkankach, wydzielina jest aktywowana, odruch kaszlowy się tworzy i rzęski zaczynają się poruszać, wypychając brud. Śluz wytwarzany przez tkanki ciała czyni powietrze bardziej wilgotnym.
  • Basal, zdolny do przywrócenia wewnętrznych warstw po uszkodzeniu.
  • Serous, tworzący sekret, który pozwala ci oczyścić płuca.
  • Clara produkująca fosfolipidy.
  • Kulchitsky niosący funkcje hormonalne (zawarte w układzie neuroendokrynnym).
  • Zewnętrznie są w rzeczywistości tkanką łączną. Jest to funkcja kontaktu ze środowiskiem wokół układu oddechowego.

W całej objętości oskrzeli istnieje ogromna liczba tętnic, które dostarczają krew do narządów. Ponadto istnieją węzły chłonne, które otrzymują limfę przez tkankę płuc. Określa to zakres funkcji oskrzeli: nie tylko transport mas powietrza, ale także czyszczenie.

Oskrzela: uwaga lekarzy

Jeśli osoba z podejrzeniem choroby oskrzelowej dostanie się do szpitala, diagnoza rozpoczyna się zawsze od wywiadu. Podczas badania lekarz identyfikuje dolegliwości, identyfikuje czynniki wpływające na układ oddechowy pacjenta. Tak więc od razu widać, skąd biorą się problemy z układem oddechowym, jeśli ktoś, kto pali dużo, często jest w zakurzonych pomieszczeniach lub pracuje w przemyśle chemicznym, przychodzi do szpitala.

Następnym krokiem jest zbadanie pacjenta. Wiele można powiedzieć, że kolor skóry zwrócił się o pomoc. Sprawdź, czy nie ma duszności, kaszlu, zbadaj klatkę piersiową - czy jest zdeformowana. Jednym z objawów choroby układu oddechowego jest postać patologiczna.

Klatka piersiowa: objawy choroby

Istnieją następujące rodzaje patologicznych deformacji klatki piersiowej:

  • Paraliż, obserwowany u osób często cierpiących na choroby płuc, opłucną. Jednocześnie komórka traci swoją symetrię, a szczeliny między żebrami stają się większe.
  • Rozlewny, pojawiający się, jak sama nazwa wskazuje, z rozedmą płuc. Kształt klatki piersiowej pacjenta przypomina beczkę, z powodu kaszlu górna strefa jest znacznie powiększona.
  • Rachityczna, charakterystyczna dla krzywicy, która przetrwała w dzieciństwie. Przypomina stępkę ptaka, wystaje naprzód, gdy mostek wybrzusza się.
  • „Szewc”, gdy proces wyrostka mieczykowego, mostek jakby w głębi komórki. Zwykle patologia od urodzenia.
  • Scaphoid, kiedy mostek jest tak głęboki. Zwykle sprowokowany przez syringomyelię.
  • „Okrągły powrót”, specyficzny dla cierpienia procesów zapalnych w tkankach kostnych. Często wpływa na wydajność płuc, serca.

Badamy układ płucny

Aby sprawdzić, jak poważne są nieprawidłowości w pracy płuc, lekarz czuje klatkę piersiową pacjenta, sprawdzając, czy pod skórą nie pojawiły się guzy, które nie są typowe dla tej strefy. Studiuj także drżenie głosu - czy słabnie, czy staje się silniejsze.

Inna metoda oceny stanu - słuchanie. W tym celu stosuje się endoskop, gdy lekarz słucha, gdy masy powietrza przemieszczają się w układzie oddechowym. Oceń obecność niezwykłego hałasu, świszczącego oddechu. Niektóre z nich, które nie są charakterystyczne dla zdrowego ciała, natychmiast pozwalają zdiagnozować chorobę, inne po prostu pokazują, że coś jest nie tak.

Największą skutecznością jest różne prześwietlenie. Takie badanie zapewnia maksimum użytecznych informacji o stanie drzewa oskrzelowego jako całości. Jeśli w komórkach narządów występują patologie, najłatwiej jest je zidentyfikować na zdjęciu rentgenowskim. Odzwierciedla to nienormalne skurcze, ekspansje, zagęszczenia, charakterystyczne dla jednej lub drugiej sekcji drzewa. Jeśli w płucach znajduje się guz lub płyn, to prześwietlenie wskazuje, że obecność problemu jest najbardziej oczywista.

Funkcje i badania

Być może najnowocześniejszy sposób badania układu oddechowego można nazwać tomografią komputerową. Oczywiście taka procedura zwykle nie jest tania, więc nie jest dostępna dla wszystkich - w porównaniu na przykład z regularnym prześwietleniem rentgenowskim. Jednak informacje uzyskane w trakcie takiej diagnozy są najbardziej kompletne i dokładne.

Tomografia komputerowa ma wiele funkcji, dzięki którym zostały wprowadzone specjalnie dla niej inne systemy podziału oskrzeli na części. Zatem drzewo oskrzelowe dzieli się na dwie części: małe, duże oskrzela. Technika ta wynika z następującego pomysłu: małe, duże oskrzela mają doskonałą funkcjonalność, cechy strukturalne.

Trudno jest określić granicę: gdzie zaczynają się małe oskrzela i duże. Pneumologia, chirurgia, fizjologia, morfologia, a także specjaliści zajmujący się oskrzelami mają swoje własne teorie. W konsekwencji lekarze w różnych dziedzinach różnie interpretują i używają określeń „duży”, „mały” w stosunku do oskrzeli.

Na co patrzeć?

Podział oskrzeli na dwie kategorie opiera się na różnicach w wielkości. Istnieje więc następująca pozycja: duża - te, które mają średnicę co najmniej 2 mm, to znaczy, że mogą studiować za pomocą bronchoskopu. W ścianach oskrzeli tego typu znajdują się chrząstki, a główna ściana jest wyposażona w chrząstkę szklistą. Zazwyczaj pierścienie nie zamykają się.

Im mniejsza średnica, tym bardziej zmienia się chrząstka. Na początku to tylko płytki, potem zmienia się charakter chrząstki, a potem ten „szkielet” znika całkowicie. Wiadomo jednak, że elastyczna chrząstka znajduje się w oskrzelach, których średnica jest mniejsza niż milimetr. Prowadzi to do problematyki klasyfikacji oskrzeli w małe, duże.

Podczas tomografii obraz dużych oskrzeli jest określony przez płaszczyznę, w której wykonano zdjęcie. Na przykład w średnicy jest to tylko pierścień wypełniony powietrzem i ograniczony cienką ścianą. Ale jeśli badasz układ oddechowy wzdłużnie, możesz zobaczyć parę równoległych linii, między którymi zamknięta jest warstwa powietrza. Zwykle wykonuje się podłużne strzały środkowego, górnego płata, 2-6 segmentów i potrzebne są poprzeczne strzały dla dolnego płata, podstawowej piramidy.

44. Drzewo oskrzelowe

Prawe i lewe oskrzela główne zaczynają się od rozwidlenia tchawicy na poziomie górnej krawędzi kręgu piersiowego V i przechodzą odpowiednio do bram prawego i lewego płuca. W rejonie bramy płucnej każdy główny oskrzela jest podzielony na lobar (oskrzela drugiego rzędu). Nad lewym głównym oskrzelem znajduje się łuk aorty, nad prawym - niesparowana żyła. Prawy oskrzela pierwotny ma bardziej pionową pozycję i krótszą długość (około 3 cm) niż lewy główny oskrzela (4-5 cm długości). Prawy główny oskrzela jest szerszy (średnica 1,6 cm) niż lewy (1,3 cm). Wewnątrz ścian głównych oskrzeli wyłożono błonę śluzową, a na zewnątrz przykryto przydech. Podstawą ścian nie jest zamknięta tylna chrząstka. W składzie prawego oskrzeli głównej znajduje się 6–8 chrząstek, w lewej - 9–12 chrząstek.

Inwernacja głównych oskrzeli: gałęzie prawego i lewego nawracającego nerwu krtaniowego i współczulnych pni.

Dopływ krwi: gałęzie dolnej tarczycy, tętnica piersiowa wewnętrzna, aorta piersiowa. Wypływ żylny odbywa się w żyłach ramienno-głowowych.

Tchawica (tchawica) i oskrzela (bronhi). Widok z przodu 1 - chrząstka tarczycy; 2 - wypukłość krtani; 3 - więzadło krtaniowo-tarczycowe; 4 - chrząstka pierścieniowa; 5 - więzadło pierścieniowo-tchawicze; 6 - pierścieniowe więzadła tchawicy; 7 - chrząstka tchawicy; 8 - lewy główny oskrzela; 9 - lewa tętnica płucna; 10 - lewy górny płat oskrzeli; 11 - oskrzela segmentowe; 12 - oskrzela lewego dolnego płata; 13 - aorta; 14 - przełyk; 15 - prawa tętnica płucna; 16 - oskrzela prawego dolnego płata; 17 - żyła nieparzysta; 18 - oskrzela segmentowe; 19 - prawy środkowy lobar oskrzelowy; 20 - prawy górny płat oskrzeli; 21 - prawy główny oskrzela; 22 - rozwidlenie tchawicy. Źródło: http://www.farmakosha.com/anatomiya/atlas/vnutrennie-organi-/dihatelnaya-sistema.html

Odpływ limfy: w głębokich bocznych (wewnętrznych szyjnych) węzłach chłonnych szyjnych, przed i przedtchawiczych, górnych i dolnych węzłach chłonnych tchawiczo-oskrzelowych.

W obszarze bramy prawy główny oskrzela jest podzielony na 3 lobarne oskrzela: prawy górny płat oskrzeli, środkowy lobar oskrzeli, oskrzela dolnego płata. Wchodząc do górnego płata prawego płuca, górny płat płata znajduje się powyżej tętnicy wspólnej (gałęzi tętnicy płucnej). Lewy główny oskrzela w bramie płucnej jest podzielony na dwa lobarne oskrzela: lewy górny płat oskrzeli i lewy dolny płat oskrzeli.

Oskrzela lobarne powodują powstanie mniejszych segmentalnych (trzeciorzędowych) oskrzeli, które są dalej dzielone dychotomicznie.

Segmentowy oskrzela wchodzi do segmentu, który reprezentuje część płuc, z podstawą zwróconą do powierzchni płuca, wierzchołkiem do korzenia. Segmentowe oskrzela są podzielone na podsegmentalne, a następnie zrazikowe. Zrazikowy oskrzela wchodzi do płata płucnego, którego liczba w jednym płucu wynosi około 80 lub więcej.

Zrazikowy oskrzela wchodzący do płata od strony jego wierzchołka jest podzielony na 12–20 końcowych (końcowych) oskrzelików, których liczba w obu płucach sięga 20 000..

Struktura oskrzeli ma wspólne cechy w całym drzewie oskrzelowym (aż do końcowych oskrzelików). Ściany oskrzeli są utworzone przez błonę śluzową z błoną podśluzową, na zewnątrz której znajdują się błony włóknisto-chrzęstne i przydankowe.

Błona śluzowa oskrzeli jest wyścielona nabłonkiem rzęskowym. Grubość pokrywy nabłonkowej zmniejsza się, gdy kaliber oskrzeli zmniejsza się w wyniku zmiany kształtu komórek z wysokiego pryzmatycznego do niskiego kubicznego. W ścianach oskrzeli małego kalibru nabłonek jest dwurzędowy, a następnie jednorzędowy. Wśród komórek nabłonkowych (oprócz rzęskowych) znajdują się puchar, endokrynocyty, komórki podstawne (podobne do komórek ścian tchawicy). Wśród komórek nabłonkowych w dystalnych częściach drzewa oskrzelowego znajdują się komórki wydzielnicze Clara, które produkują enzymy rozkładające środki powierzchniowo czynne. Własna płytka błony śluzowej zawiera znaczną ilość podłużnych włókien elastycznych. Włókna te przyczyniają się do rozciągania oskrzeli podczas inhalacji i powracają do początkowej pozycji podczas wydechu. Istnieją tkanki limfoidalne (komórki rzędu limfoidalnego), naczynia krwionośne i nerwy w grubości blaszki właściwej. Względna grubość płytki mięśniowej błony śluzowej (w stosunku do ściany oskrzeli) wzrasta od dużych do małych oskrzeli. Obecność skośnych i kolistych wiązek komórek mięśni gładkich płytki mięśniowej przyczynia się do powstawania podłużnych fałd błony śluzowej oskrzeli. Te fałdy występują tylko w dużych oskrzelach (średnica 5-15 mm). W błonie podśluzowej oskrzeli, oprócz naczyń, nerwów, tkanki limfoidalnej, znajdują się sekcje wydzielnicze licznych gruczołów śluzowo-białkowych. Gruczoły nie występują tylko w oskrzelach małego kalibru (średnica mniejsza niż 2 mm).

Błona włóknisto-chrzęstna zmienia swój charakter wraz ze zmniejszaniem się średnicy oskrzeli. Główne oskrzela zawierają niezamknięte pierścienie chrzęstne. W ścianach lobarowych, segmentowych, subsegmentalnych oskrzeli znajdują się płytki chrząstki. Zrazikowy oskrzela o średnicy 1 mm zawiera tylko kilka małych płytek tkanki chrzęstnej. Oskrzela mniejszego kalibru (oskrzelików) nie mają w swoich ścianach elementów chrzęstnych. Zewnętrzna przydanka oskrzeli jest zbudowana z włóknistej tkanki łącznej, przechodzącej do międzykręgowej tkanki łącznej miąższu płuc.

Oskrzela. Źródło: http://www.medmoon.ru/assets/images/bolezni/09_05_11/7/image003.jpg

W składzie płuc oprócz drzewa oskrzelowego znajduje się drzewo pęcherzykowe, które ma nie tylko przewodzące powietrze, ale także funkcje oddechowe. Drzewo pęcherzykowe, czyli tętnica płucna, jest strukturalno-funkcjonalną jednostką płuc. Każde płuco ma do 150 tysięcy acini. Acinus jest systemem rozgałęzienia jednego końcowego (końcowego) oskrzelika. Końcowy oskrzelik dzieli się na 14-16 pierwszoplanowych oskrzelików oddechowych (oddechowych), które są dychotomicznie podzielone na oskrzeliki oddechowe drugiego rzędu, a te drugie są również dychotomiczne na oskrzeliki oddechowe trzeciego rzędu.

Oskrzeliki oddechowe dzielą się na kanały pęcherzykowe, kończąc na woreczkach pęcherzykowych. Kanały pęcherzykowe i worki w ich ścianach mają wypukłości - pęcherzyki-pęcherzyki płucne [2001 Sapin MD - Human Anatomy. Tom 1]

Urządzenie dróg oddechowych zapewnia bezpośrednią i otwartą komunikację z powietrzem atmosferycznym, które w kontakcie z ciepłymi wilgotnymi i błonami śluzowymi jest ogrzewane, zwilżane i uwalniane z cząstek pyłu, które poruszają się w górę z nabłonkiem rzęskowym i są usuwane z kaszlem i kichaniem. Drobnoustroje są tutaj neutralizowane przez aktywność bezpańskich komórek pęcherzyków limfatycznych w wielu błonach śluzowych rozproszonych w błonie śluzowej [1959 Stankov A G - Anatomia człowieka]

38. Bronchi. Drzewo oskrzelowe i pęcherzykowe (rozwój, funkcja,

topografia, struktura, unerwienie, dopływ krwi, odpływ limfy).

Rozwój układu oddechowego (oskrzela)

Rozwój górnych dróg oddechowych jest ściśle związany z rozwojem kości czaszki i początkowej części układu pokarmowego. Dolne drogi oddechowe i płuca w ontogenezie u ludzi mają dwa źródła rozwoju: endodermę (nabłonek układu oddechowego) i mezenchymę (tkanka łączna, mięśnie i chrząstka).

Układanie dróg oddechowych następuje w 3. tygodniu rozwoju wewnątrzmacicznego w postaci wypukłej części ściany brzusznej przedniego odcinka jelita pierwotnego.

Występ wysuwa się do przodu i do dołu i przybiera postać rurki (odrost krtaniowo-tchawiczej). Górny koniec rurki komunikuje się z pierwotnym jelitem (gardło zakładkowe).

W czwartym tygodniu dystalny koniec wzrostu dzieli się na dwie asymetryczne wypukłości - wypustkę płuc.

W 5 tygodniu - zakładka oskrzela lobarowego.

2 - 4 miesiąc - tworzenie się drzewa oskrzelowego.

4 - 6 miesiąc - tworzenie się oskrzelików.

6 - 9 miesiąc - powstawanie pęcherzyków i pęcherzyków płucnych.

Główne funkcje oskrzeli

Zadanie tych ciał nie ogranicza się do utrzymywania mas powietrza w płucach, funkcje oskrzeli są znacznie bardziej wielostronne:

Są barierą ochronną przed wnikaniem szkodliwych cząstek pyłu i mikroorganizmów do płuc z powodu śluzu i rzęsk nabłonkowych na ich wewnętrznej powierzchni. Oscylacja tych rzęsek przyczynia się do usunięcia, wraz ze śluzem, zewnętrznych cząstek - odbywa się to za pomocą odruchu kaszlu.

Oskrzela są w stanie odtruć wiele trujących substancji szkodliwych dla organizmu.

Węzły chłonne oskrzeli pełnią szereg ważnych funkcji w procesach odpornościowych organizmu.

Powietrze, przechodzące przez oskrzela, ogrzewa się do pożądanej temperatury, uzyskuje niezbędną wilgotność.

Oskrzela. Drzewo oskrzelowe i pęcherzykowe. Topografia, struktura.

Nr 1 (według wagi)... Główne oskrzela, prawe i lewe, oskrzela (oskrzela, grecki. - przewód oddechowy) dexter et sinister, odchodzą w miejscu tchawicy bifurcatio prawie pod kątem prostym i przechodzą do bram odpowiedniego płuca. Prawy oskrzela jest nieco szerszy niż lewy zgodnie z faktem, że prawe płuco jest większe niż lewe. W tym samym czasie lewy oskrzela jest prawie dwa razy dłuższy niż prawy, pierścienie chrzęstne w prawym są 6–8, w lewym są 9–12. Prawy oskrzela ma bardziej pionowy kierunek niż lewy, a zatem jest kontynuacją tchawicy. Przez prawy oskrzel jest rzucany łukowato za plecami v. azygos, kierując się na v. cava superior, łuk aorty powyżej lewego oskrzela. Błona śluzowa oskrzeli w jej strukturze jest taka sama jak błona śluzowa tchawicy.

Każde z dwóch głównych oskrzeli, oskrzeli głównych, zbliżających się do bram płuca, zaczyna się dzielić na oskrzela płatowe, lobares oskrzeli. Prawy górny płat oskrzeli, przechodząc do środka górnego płata, przechodzi przez tętnicę płucną i nazywany jest tętnicą; pozostałe lobarne oskrzela prawego płuca i wszystkie lobarne oskrzela lewego przejścia pod tętnicą i nazywane są podcząsteczkowymi. Oskrzela Lobara, wchodząc w substancję płuc, oddają kilka mniejszych, trzeciorzędowych oskrzeli, zwanych segmentalnymi, oskrzelowymi segmentami, ponieważ wentylują niektóre obszary segmentów płuc. Z kolei segmentalne oskrzela dzielą się dychotomicznie (każda na dwie części) na mniejsze oskrzela czwartego, a kolejne na oskrzeliki końcowe i oddechowe.

Szkielet oskrzeli jest ułożony inaczej na zewnątrz i wewnątrz płuc, zgodnie z różnymi warunkami działania mechanicznego na ściany oskrzeli na zewnątrz i wewnątrz ciała (K. D. Filatova, 1956): poza płucami szkielet oskrzeli składa się z chrząstkowych półkul i przy zbliżaniu się do bram płuc wiązania chrząstkowe pojawiają się w półkulach, w wyniku czego struktura pierścieniowa zostaje zastąpiona siatką.

W oskrzelach segmentowych i ich dalszych konsekwencjach chrząstki nie mają już postaci półpierścieni, ale rozpadają się na oddzielne płytki, których wielkość zmniejsza się wraz ze zmniejszającym się kalibrem oskrzeli: w końcowych oskrzelikach chrząstka całkowicie zanika. Gruczoły śluzowe znikają w tym drugim, ale pozostaje nabłonek rzęsisty.

Warstwa mięśniowa składa się z włókien mięśni gładkich, które są kołowo umieszczone wewnątrz chrząstki. W miejscach podziału oskrzeli istnieją specjalne okrągłe wiązki mięśni, które mogą zwężać lub całkowicie zamykać wejście do jednego lub drugiego oskrzela. Ruch tchawicy i oskrzeli przyczynia się również do struktury ich szkieletu, składającej się z naprzemiennych elementów stałych i ruchomych.

Oskrzela znajdują się w jamie klatki piersiowej, w środkowym śródpiersiu.

Odejdź od tchawicy na poziomie Th4. Graniczy z łukiem aorty, z tętnicami płucnymi i żyłami. Przechodząc za łukiem aorty, tchawica jest podzielona na prawe i lewe główne czubki tchawicy, tworząc rozwidlenie tchawicy. Łuk aorty przechodzi przed lewym oskrzelem, który przechodzi od przodu do tyłu i przechodzi do aorty zstępującej. Za lewym oskrzelem znajdują się przełyk, łuk aorty (przejście do aorty zstępującej) i n. vagus sinister. Przed tą i do innego oskrzela odpowiednia tętnica płucna częściowo przylega. W luźnej tkance otaczającej rozwidlenie tchawicy i głównych oskrzeli zlokalizowane są węzły chłonne tchawiczo-tchawicze i tchawiczo-oskrzelowe, które są regionalne dla tchawicy i oskrzeli, płuc i opłucnej, przełyku i tkanki śródpiersia. Tchawica, rozwidlenie tchawicy, główne oskrzela, przełyk i otaczające włókno mają wspólną błonę powięziowo-tchawiczą powięziową. Jego struktura jest najbardziej gęsta na poziomie rozwidlenia tchawicy. Stąd schodzi w postaci błony oskrzelowo-gardłowej do tylnej ściany osierdzia.

№3 (Sapin MR - Human Anatomy. Volume 1)... Drzewo oskrzelowe.

Prawe i lewe oskrzela główne zaczynają się od rozwidlenia tchawicy na poziomie górnej krawędzi kręgu piersiowego V i przechodzą odpowiednio do bram prawego i lewego płuca. W rejonie bramy płucnej każdy główny oskrzela jest podzielony na lobar (oskrzela drugiego rzędu). Nad lewym głównym oskrzelem znajduje się łuk aorty, nad prawym - niesparowana żyła. Prawy oskrzela pierwotny ma bardziej pionową pozycję i krótszą długość (około 3 cm) niż lewy główny oskrzela (4-5 cm długości). Prawy główny oskrzela jest szerszy (średnica 1,6 cm) niż lewy (1,3 cm). Wewnątrz ścian głównych oskrzeli wyłożono błonę śluzową, a na zewnątrz przykryto przydech. Podstawą ścian nie jest zamknięta tylna chrząstka. W składzie prawego oskrzeli głównej znajduje się 6–8 chrząstek, w lewej - 9–12 chrząstek.

Tchawica (tchawica) i oskrzela (bronhi). Widok z przodu 1 - chrząstka tarczycy; 2 - wypukłość krtani; 3 - więzadło krtaniowo-tarczycowe; 4 - chrząstka pierścieniowa; 5 - więzadło pierścieniowo-tchawicze; 6 - pierścieniowe więzadła tchawicy; 7 - chrząstka tchawicy; 8 - lewy główny oskrzela; 9 - lewa tętnica płucna; 10 - lewy górny płat oskrzeli; 11 - oskrzela segmentowe; 12 - oskrzela lewego dolnego płata; 13 - aorta; 14 - przełyk; 15 - prawa tętnica płucna; 16 - oskrzela prawego dolnego płata; 17 - żyła nieparzysta; 18 - oskrzela segmentowe; 19 - prawy środkowy lobar oskrzelowy; 20 - prawy górny płat oskrzeli; 21 - prawy główny oskrzela; 22 - rozwidlenie tchawicy.

W obszarze bramy prawy główny oskrzela jest podzielony na 3 lobarne oskrzela: prawy górny płat oskrzeli, środkowy lobar oskrzeli, oskrzela dolnego płata. Wchodząc do górnego płata prawego płuca, górny płat płata znajduje się powyżej tętnicy wspólnej (gałęzi tętnicy płucnej). Lewy główny oskrzela w bramie płucnej jest podzielony na dwa lobarne oskrzela: lewy górny płat oskrzeli i lewy dolny płat oskrzeli.

Oskrzela lobarne powodują powstanie mniejszych segmentalnych (trzeciorzędowych) oskrzeli, które są dalej dzielone dychotomicznie.

Segmentowy oskrzela wchodzi do segmentu, który reprezentuje część płuc, z podstawą zwróconą do powierzchni płuca, wierzchołkiem do korzenia. Segmentowe oskrzela są podzielone na podsegmentalne, a następnie zrazikowe. Zrazikowy oskrzela wchodzi do płata płucnego, którego liczba w jednym płucu wynosi około 80 lub więcej.

Zrazikowy oskrzela wchodzący do płata od strony jego wierzchołka jest podzielony na 12–20 końcowych (końcowych) oskrzelików, których liczba w obu płucach sięga 20 000..

Struktura oskrzeli ma wspólne cechy w całym drzewie oskrzelowym (aż do końcowych oskrzelików). Ściany oskrzeli są utworzone przez błonę śluzową z błoną podśluzową, na zewnątrz której znajdują się błony włóknisto-chrzęstne i przydankowe.

Błona śluzowa oskrzeli jest wyścielona nabłonkiem rzęskowym. Grubość pokrywy nabłonkowej zmniejsza się, gdy kaliber oskrzeli zmniejsza się w wyniku zmiany kształtu komórek z wysokiego pryzmatycznego do niskiego kubicznego. W ścianach oskrzeli małego kalibru nabłonek jest dwurzędowy, a następnie jednorzędowy. Wśród komórek nabłonkowych (oprócz rzęskowych) znajdują się puchar, endokrynocyty, komórki podstawne (podobne do komórek ścian tchawicy). Wśród komórek nabłonkowych w dystalnych częściach drzewa oskrzelowego znajdują się komórki wydzielnicze Clara, które produkują enzymy rozkładające środki powierzchniowo czynne. Własna płytka błony śluzowej zawiera znaczną ilość podłużnych włókien elastycznych. Włókna te przyczyniają się do rozciągania oskrzeli podczas inhalacji i powracają do początkowej pozycji podczas wydechu. Istnieją tkanki limfoidalne (komórki rzędu limfoidalnego), naczynia krwionośne i nerwy w grubości blaszki właściwej. Względna grubość płytki mięśniowej błony śluzowej (w stosunku do ściany oskrzeli) wzrasta od dużych do małych oskrzeli. Obecność skośnych i kolistych wiązek komórek mięśni gładkich płytki mięśniowej przyczynia się do powstawania podłużnych fałd błony śluzowej oskrzeli. Te fałdy występują tylko w dużych oskrzelach (średnica 5-15 mm). W błonie podśluzowej oskrzeli, oprócz naczyń, nerwów, tkanki limfoidalnej, znajdują się sekcje wydzielnicze licznych gruczołów śluzowo-białkowych. Gruczoły nie występują tylko w oskrzelach małego kalibru (średnica mniejsza niż 2 mm).

Błona włóknisto-chrzęstna zmienia swój charakter wraz ze zmniejszaniem się średnicy oskrzeli. Główne oskrzela zawierają niezamknięte pierścienie chrzęstne. W ścianach lobarowych, segmentowych, subsegmentalnych oskrzeli znajdują się płytki chrząstki. Zrazikowy oskrzela o średnicy 1 mm zawiera tylko kilka małych płytek tkanki chrzęstnej. Oskrzela mniejszego kalibru (oskrzelików) nie mają w swoich ścianach elementów chrzęstnych. Zewnętrzna przydanka oskrzeli jest zbudowana z włóknistej tkanki łącznej, przechodzącej do międzykręgowej tkanki łącznej miąższu płuc.

W składzie płuc oprócz drzewa oskrzelowego znajduje się drzewo pęcherzykowe, które ma nie tylko przewodzące powietrze, ale także funkcje oddechowe. Drzewo pęcherzykowe, czyli tętnica płucna, jest strukturalno-funkcjonalną jednostką płuc. Każde płuco ma do 150 tysięcy acini. Acinus jest systemem rozgałęzienia jednego końcowego (końcowego) oskrzelika. Końcowy oskrzelik dzieli się na 14-16 pierwszoplanowych oskrzelików oddechowych (oddechowych), które są dychotomicznie podzielone na oskrzeliki oddechowe drugiego rzędu, a te drugie są również dychotomiczne na oskrzeliki oddechowe trzeciego rzędu.

Oskrzeliki oddechowe dzielą się na kanały pęcherzykowe, kończąc na woreczkach pęcherzykowych. Kanały pęcherzykowe i worki w ich ścianach mają wypukłości - pęcherzyki-pęcherzyki płucne

Krążenie krwi w płucach.

W związku z funkcją wymiany gazu płuca otrzymują nie tylko krew tętniczą, ale także krew żylną.

Krew żylna przepływa przez truncus pulmonalis z prawej komory. Jest to kontynuacja tętniaka trunku i przesuwa się ukośnie w lewo, przecinając leżącą za nim aortę. Położenie pnia płucnego przed aortą tłumaczy się tym, że truncus pulmonalis rozwija się z brzusznej części trunku tętniczego i aorty z grzbietu. Po przekroczeniu 5-6 cm pień pnia płucnego jest podzielony pod łukiem aorty na poziomie kręgu piersiowego IV-V na dwie gałęzie końcowe - a. pulmonalis dextra i a. pulmonalis sinistra, każdy idzie do odpowiedniego płuca. Prawa i lewa tętnica płucna rozwijają się z VI łuków tętniczych gałęzi ułożonych w zarodkowym życiu. Prawa, dłuższa, przechodzi do prawego płuca za aortą wznoszącą się i żyłą główną górną, lewą przed aortą. Wchodząc do płuc, a. pulmonalis dextra i a. pulmonalis sinistra ponownie podzielone na gałęzie do odpowiednich płatów płuc i, towarzysząc oskrzelom, rozgałęziają się w najmniejsze tętnice i naczynia włosowate. W miejscu podziału truncus pulmonalis jest pokryty liściem osierdzia. Z miejsca podziału na wklęsłą stronę aorty rozciąga się sznur tkanki łącznej - lig. tętniczek, który jest zatkanym przewodem tętniczym. W tkance płucnej (pod opłucną i w okolicy oskrzelików oddechowych) małe gałęzie tętnicy płucnej i gałęzie oskrzelowe aorty piersiowej tworzą układy zespoleń międzyoperacyjnych. Są jedynym miejscem w układzie naczyniowym, w którym krew może przemieszczać się krótką ścieżką od wielkiego krążenia do małego okręgu.

Krew żylna przepływająca do naczyń włosowatych przez gałęzie tętnicy płucnej wchodzi do osmotycznej (wymiany gazowej) z powietrzem zawartym w pęcherzykach płucnych: uwalnia dwutlenek węgla do pęcherzyków płucnych iw zamian otrzymuje tlen.

Z naczyń włosowatych powstają żyły, które przenoszą krew tętniczą, a następnie tworzą większe żylne pnie, docierając odpowiednio do oskrzeli, segmentów i płatów. Te ostatnie łączą się dalej w vv. pulmonales, dwa pnie z każdego płuca (jedno - górne, drugie - niższe), które poziomo przechodzą do lewego przedsionka i wpadają w jego górną ścianę, każdy pień płynie w oddzielnym otworze: w prawo - w prawo, w lewo - na lewej krawędzi lewe atrium. Prawe żyły płucne w drodze do lewego atrium krzyżują się poprzecznie z tylną ścianą prawego przedsionka. Symetria żył płucnych (dwie po każdej stronie) jest uzyskiwana, ponieważ pnie rozciągające się od górnego i środkowego płata prawego płuca łączą się w jeden pień. Żyły płucne nie są całkowicie oddzielone od żył krążenia płucnego, ponieważ łączą się one z żyłami oskrzelowymi, które wpływają do v. azygos. Zawory płucne nie mają.

Krew tętnicza jest przenoszona do płuc rr. oskrzeli (trzewne gałęzie aorty piersiowej, a. thoracica interna truncus thyrocercicales z a. subclavia). Odżywiają ścianę oskrzeli i tkanki płuc. Z sieci kapilarnej utworzonej przez gałęzie tych tętnic powstaje vv. oskrzeli, częściowo płynące w vv. azygos et hemiazygos, a częściowo w vv. pulmonales.

Tak więc układy żył płucnych i oskrzelowych łączą się między sobą.

W płucach znajdują się powierzchowne naczynia limfatyczne osadzone w głębokiej warstwie opłucnej i głębokie, dopłucne. (Głębokie naczynia limfatyczne podążają za pęcherzykami płucnymi i towarzyszą gałęziom żył płucnych). Korzeniami głębokich naczyń limfatycznych są naczynia włosowate limfatyczne, tworzące sieci wokół dróg oddechowych i końcowych oskrzelików, w przegrodach międzykręgowych i międzyziarnowych. Sieci te przechodzą do splotu naczyń limfatycznych wokół gałęzi tętnicy płucnej, żył i oskrzeli. Zmieniające się naczynia limfatyczne trafiają do korzenia płuc i regionalnych oskrzelowo-płucnych i dalej tchawiczo-oskrzelowych i prawie tchawiczych węzłów chłonnych, nodi limfatycznych bronchopulmonales i tracheobronchiales. Ponieważ wychodzące naczynia węzłów tchawiczo-oskrzelowych przechodzą do prawego kąta żylnego, znaczna część limfy lewego płuca, wypływająca z jej dolnego płata, wchodzi do prawego przewodu limfatycznego.

Nerwy płuc pochodzą od splotów płucnych, które tworzą gałęzie n. vagus et truncus sympathicus. Wychodząc z nazwanego splotu, nerwy płucne rozprzestrzeniają się w płatach, segmentach i zrazach płuc wzdłuż oskrzeli i naczyń krwionośnych tworzących wiązki naczyniowo-oskrzelowe. W tych wiązkach nerwy tworzą sploty, w których znajdują się mikroskopijne guzki wewnątrzorganizacyjne, w których preanglionowe włókna przywspółczulne są przełączane na włókna postanglionowe.

W oskrzelach występują trzy sploty nerwowe: w przydance, w warstwie mięśniowej i pod nabłonkiem. Splot podnabłonkowy dociera do pęcherzyków. Oprócz unerwienia współczulnego odprowadzającego i przywspółczulnego, płuco zaopatrywane jest w doprowadzające unerwienie, które jest przenoszone z oskrzeli przez nerw błędny i z opłucnej trzewnej - jako część nerwów współczulnych przechodzących przez węzeł szyjno-piersiowy.

Gruczoł krokowy, pęcherzyki nasienne (rozwój, struktura, unerwienie, dopływ krwi, drenaż limfatyczny).

Gruczoł krokowy i pęcherzyki nasienne są częścią wewnętrznych męskich narządów rozrodczych, organa genitalia masculina.

Rozwój wewnętrznych narządów płciowych:

Gonady rozwijają się stosunkowo później jako skupisko nabłonka germinalnego po stronie przyśrodkowej mezonephros. Z komórek zarodkowych nabłonka rozwijają się jądra nasienne i pęcherzyki jajnikowe zawierające jajo. Z dolnego bieguna gruczołu rozrodczego rozciąga się w dół ściany jamy brzusznej pasma tkanki łącznej, jądra gubernaculum, które dolnym końcem wchodzi do kanału pachwinowego. Pozostałościami kanalików mezonephros u mężczyzn są: tubuli recti, rete jądro, ductuli efferentes, ductuli aberrantes i szczątkowa formacja - paradidymis. Kobieta ma szczątkowe kanaliki z epoofpronu i paroforonu. Przewód epididymidis, ductus deferens i ductus ejaculatorius tworzą się z kanału mezonitycznego u człowieka, a prymitywny przewód epoophori longitudinalis u kobiety. Ductus paramesonephrici powodują rozwój jajowodów, macicy i pochwy kobiety. W tym samym czasie grube są tworzone z nieosłoniętych górnych części ductus parame sonephrici, podczas gdy macica i pochwa powstają z połączonych niższych części. U mężczyzn przewód paramesonephrici ulega zmniejszeniu, a pozostają tylko wyrostki jelitowe i utriculus prostaticus (macica prostaty). Tak więc u mężczyzn przewód paramesonephrici jest zredukowany i przekształcony w szczątkowe formacje u kobiet - ductus paramesonephrici.

Pęcherzyki nasion - vesiculae seminales (sparowane organy)

Rozwój: z kanału Wolf

Holotopia: w jamie miednicy

Szkielet: na poziomie S3-S4

Synteza: Boczne do nasieniowodów (przylegające do fiolek nasieniowodów), pomiędzy dnem pęcherza (za nim) a odbytnicą (przed bańką odbytnicy, oddzielone przegrodą odbytniczo-torbielową - Septum rectovesicale). Otrzewna jest zakryta pozaotrzewnowo, tylko podstawa

Struktura: Workowate, mocno karbowane, ślepo zakończone rurki, w wyprostowanej formie, długość do 12 cm, grubość 6-7 mm, w formie rozłożonej, długość 5 cm, grubość 1 cm.

Warstwy ścian: 1) zewnętrzna przynęta z włóknistej tunica-tunica; 2) środkowa warstwa mięśniowa - tułowia mięśniowa (elastyczna, mięśnie gładkie. I włókna kolagenowe; wewnętrzne-kołowe, zewnętrzne-wzdłużne); 3) błona śluzowa wewnętrzna to błona śluzowa tułowia (fałdy przecinają się w różnych kierunkach, tworząc wzór siatkowy).

Wnęka - kanał nawijający z kieszeniami bocznymi, tworzący labirynt, o strukturze klapowej. Występują uniesienia wewnętrznej błony śluzowej.

Części: 1) górna boczna szeroka 2) dolna środkowo wąska

Funkcja: Organy wydzielnicze - tworzą i wyrzucają płynną część zawierającą nasienie lepkiego białka zawierającego fruktozę, żółtawego płynu zawierającego enzymy (zapewnia ruchliwość plemników). Są to dodatkowe gruczoły płciowe.

- Niższy spiczasty koniec zamienia się w wąski przewód wydalniczy Ductus excretorius.

- Ductus excretorius łączy się również pod ostrym kątem z Ductus deferens, bokami i tworzy przewód wytryskowy - Dustus ejaculatorius.

- Dustus ejaculatorius to cienki kanalik o długości 2 cm, który po rozpoczęciu przechodzi przez grubość gruczołu krokowego i otwiera się do części sterczowej cewki moczowej z wąskim otworem u podstawy guzka nasiennego.

Innervation: splot vesiculae seminales (aferentne włókna wrodzone krętych nerwów rdzeniowych; przywspółczulne włókna wewnętrzne nervi splanchnici miednicy z jąder parasymphathici sacrales; współczulny niedokrwistość hypogastricus dolna wzdłuż tętnic zasilających pęcherze nasienne)

Dopływ krwi: a. vesicalis gorsza, zstępująca gałąź a. ductus deferentis (a. umbilicalis), a. media prostowane - wszystkie są gałęziami. iliaca interna

Przepływ limfy: nodi lymphatici iliaci interni

Wypływ żylny: w splocie venosus vesicalis et prostaticus —-> v. iliaca interna

Gruczoł krokowy - prostata (ciało niesparowane)

Rozwój: razem z gruczołami cewkowymi z zatoki moczowo-płciowej. Rozwija się w okresie dojrzewania. Aż do dojrzewania jest wyłącznie mięśniowym organem, w okresie dojrzewania staje się gruczołem.

Holotopia: W dolnej części jamy miednicy.

Skeletopia: Za dolnym marginesem spojenia łonowego.

Syntopy: Obejmuje początkową część męskiej cewki moczowej i przewodów wytryskujących. Podstawa jest skierowana w stronę pęcherza; końcówka przylega do przepony narządów płciowych; przednia powierzchnia jest zwrócona w kierunku spojenia łonowego (oddzielonego luźnym włóknem i osadzonym w nim splotem żylnym - Splot prostaticus, na którego szczycie znajduje się Ligg. pubovesicalia); tylna powierzchnia przylega do odbytnicy (oddzielona płytką powięzi miednicy - Septum rectovesicale *, więc może być odczuwana przez palec włożony do odbytnicy na żywej ścianie odbytnicy).

Struktura: Skomplikowane pęcherzykowo-kanalikowe. Jest to mniejsza część narządów gruczołowych, głównie mięśniowych. Kształt i rozmiar kasztana.

Części: 1) podstawa - Podstawa prostatae; 2) apex-Apex prostatae

Akcje: 1) prawy - Lobus dexter 2) lewy - Lobus sinister 3) średni - Isthmus prostatae (odcinek formy w kształcie klina pomiędzy dwoma odłamkami i tylną powierzchnią cewki moczowej; oddziela prawy i lewy płat; kanały semyaverzhnye, po czym powszechne staje się usuwanie plemników i moczu)

Powierzchnie: 1) przednie-facjalne przednie (wypukłe) 2) przednie-facjalne tylne 3) inferolateralne-facjalne inferolaterales (zwrócone w stronę m. Levator ani)

Średnice: 1) poprzeczna - 3,5 cm (blisko podstawy); 2) przednio-tylny - 2 cm; 3) pionowy - 3 cm.

Gruczoł krokowy składa się z:

1) miąższ gruczołowy, miąższ, przeważa w kierunku odbytnicy, obejmuje 30-50 rozgałęzionych rowków prostaty pęcherzykowej kanalików, ductuli prostatici (otwarte na tylnej ścianie cewki moczowej prostaty po bokach Colliculus seminalis).

2) Tkanka mięśniowa - Substancja mięśniowa - dominuje w kierunku cewki moczowej.

Gruczoł krokowy jest otoczony przez: arkusze powięziowe, występujące kosztem miednicy powięziowej i tworzące naczynie, w którym znajduje się splot żylny - splot prostaticus. Do wnętrza błony powięziowej należy Capsula prostatica (daje włókna łączne i mięśnie gładkie, które tworzą podścielisko, które dzieli miąższ gruczołowy na płaty).

Funkcje: Jako gruczoł wydziela hormon, plemniki, które aktywują wici plemników i stymulują je; Jako mięsień jest to mimowolny zwieracz cewki moczowej, który zapobiega przepływowi moczu podczas wytrysku, w wyniku czego mocz nie miesza plemników.

Co przechodzi przez gruczoł krokowy:

1) Przesmyk - miejsce wejścia szyi pęcherza przed prawą i lewą nasadę nasieniowodu z tyłu.

2) Cewka moczowa przechodzi przez gruczoł krokowy od podstawy do wierzchołka, znajdującego się w płaszczyźnie środkowej, bliżej przedniej powierzchni gruczołu.

3) Kanały wytryskujące wchodzą do gruczołu na tylnej powierzchni, schodzą do grubości, przyśrodkowo i do przodu, i otwierają się w cewce Pars prostatica.

Choroby: Średnia proporcja gruczołu, wzrastająca wraz z przerostem gruczołu krokowego, może być przyczyną zaburzeń moczowych.

Innervation: splot prostaticus (aferentne włókna wrażliwe na sakralne nerwy rdzeniowe; przywspółczulny innn. Splanchnici miednica z jąder parasymphathici sacrales; współczulny niedokrwistość hypogastricus dolna wzdłuż tętnic zasilających gruczoł prostaty

Dopływ krwi: aa. vesicales inferiores, aa. rectales mediae

Drenaż limfatyczny: naczynia limfatyczne są wlewane do lumbales Nodi limfatici

Wypływ żylny: w plexusvenosus vesicalis et prostaticus —-> w vv. vesicales inferiores —-> v. Iliaca interna

Sposoby wydzielania nasienia:

1) Proste kanaliki nasienne - Tubuli seminiferi recti

2) sieć jąder - Rete jądra

3) Wyrzut tubali - Ductuli efferentes

4) Kanał wyrostka robaczkowego - Ductus epydidemidis

5) Przewód odmienny - Ductus deferens

6) przewód spermuscus - Ductus jeaculatorius

Cechy struktury oskrzeli i ich funkcje

Struktura systemu oskrzelowego przypomina drzewo, właśnie odwrócone do góry nogami. Kontynuuje tchawicę i jest częścią dolnych dróg oddechowych, które wraz z płucami są odpowiedzialne za wszystkie procesy wymiany gazowej w organizmie i dostarczają jej tlen. Struktura oskrzeli pozwala im nie tylko wykonywać swoją główną funkcję - dostarczanie powietrza do płuc, ale także odpowiednio je przygotowywać, aby proces wymiany gazowej odbywał się w nich w najwygodniejszy dla organizmu sposób.

Struktura drzewa oskrzelowego

Płuca są podzielone na strefy lobarowe, z których każda ma własną część drzewa oskrzelowego.

Struktura drzewa oskrzelowego jest podzielona na kilka rodzajów oskrzeli.

Główny

U mężczyzn na poziomie 4 kręgu i u kobiet na poziomie 5 tchawica rozgałęzia się na 2 rurkowate gałęzie, które są głównymi lub oskrzelowymi rurkami pierwszego rzędu. Ponieważ płuca osoby różnej wielkości, mają także różnice - różną długość i grubość, a także różnie zorientowane.

Drugie zamówienie

Anatomia oskrzeli jest dość złożona i uzależniona od struktury płuc. Aby przenosić powietrze do każdego pęcherzyka, rozgałęziają się. Pierwsze rozgałęzienia są na oskrzelach lobarnych. Po ich prawej stronie 3:

  • top;
  • medium;
  • dół.

Segmentowy

Są produktem podziału kapitału. Każdy z nich trafia do segmentu płuc. Po prawej stronie znajduje się 10, a po lewej stronie 9. Następnie struktura oskrzeli podlega podziałowi dychotomicznemu, tzn. Każda gałąź jest podzielona na dwie kolejne. Są oskrzela segmentowe i subsegmentalne o wielkości 3,4 i 5 rzędów wielkości.

Zrazikowe i terminalne oskrzeliki

Oskrzela małe lub zrazikowe - rozgałęzienie od 6 do 15 kolejności. Końcowe oskrzeliki w anatomii oskrzeli zajmują szczególne miejsce: to tutaj końcowe części drzewa oskrzelowego wchodzą w kontakt z tkanką płuc. Oskrzeliki oddechowe zawierają pęcherzyki płucne na swoich ścianach.

Struktura oskrzeli jest bardzo trudna: w drodze z tchawicy do tkanki płuc następuje 23 regeneracja gałęzi.

Położenie oskrzeli w ciele

Umieszczone w klatce piersiowej są chronione przed uszkodzeniem przez strukturę żeber i mięśni. Ich lokalizacja jest równoległa do kręgosłupa piersiowego. Gałęzie pierwszego i drugiego rzędu znajdują się poza tkanką płuc. Pozostałe gałęzie są już w płucach. Prawy oskrzela pierwszego rzędu prowadzi do płuca składającego się z 3 płatów. Jest grubszy, krótszy i znajduje się bliżej pionu.

Po lewej - prowadzi do płuca 2 płatów. Jest dłuższy i jego kierunek jest bliżej poziomu. Grubość i długość prawej to odpowiednio 1, 6 i 3 cm, lewa 1,3 i 5 cm, im większa liczba gałęzi, tym węższy ich prześwit.

Struktura ścian oskrzeli

W zależności od lokalizacji ściany tego ciała mają inną strukturę, która ma wspólne wzory. Ich struktura składa się z kilku warstw:

  • zewnętrzna lub przygodna warstwa, która składa się z tkanki łącznej struktury włóknistej;
  • warstwa chrząstki włóknistej w głównych gałęziach ma strukturę półkolistą, ponieważ średnica półpierścień maleje, są one zastępowane przez oddzielne wyspy i całkowicie zanikają w ostatnich regeneracjach oskrzeli;
  • Warstwa podśluzówkowa składa się z luźnej włóknistej tkanki łącznej, która jest zwilżona specjalnymi gruczołami.

A ostatnia to warstwa wewnętrzna. Jest śluzowaty i ma również strukturę wielowarstwową:

  • warstwa mięśniowa;
  • śluzówka;
  • nabłonkowa wielowarstwowa warstwa cylindrycznego nabłonka.

Nabłonek cylindryczny

Wykłada wewnętrzną warstwę kanałów oskrzelowych i ma strukturę wielowarstwową, która zmienia się na całej długości. Im mniejsze światło oskrzeli, tym cieńsza warstwa cylindrycznego nabłonka. Początkowo składa się z kilku warstw, ich liczba stopniowo maleje w najcieńszych gałęziach, w strukturze jednowarstwowej. Skład komórek nabłonkowych jest również niejednorodny. Są reprezentowane przez następujące gatunki:

  • nabłonek rzęsisty - chroni ściany oskrzeli przed wszelkimi obcymi wtrąceniami: kurzem, brudem, patogenami, wypychając je dzięki falowemu ruchowi rzęsek;
  • komórki kubkowe - wytwarzają wydzielinę śluzu, niezbędną do oczyszczenia dróg oddechowych i nawilżenia napływającego powietrza;
  • komórki podstawne - są odpowiedzialne za integralność ścian oskrzeli, przywracając je po uszkodzeniu;
  • surowicze komórki - są odpowiedzialne za funkcję drenażu, podkreślając szczególną tajemnicę;
  • Komórki Klara znajdują się w oskrzelikach i są odpowiedzialne za syntezę fosfolipidów;
  • Komórki Kulchitsky'ego - syntetyzuj hormony.

W prawidłowym funkcjonowaniu oskrzeli bardzo ważna jest rola śluzówki. Jest dosłownie usiany włóknami mięśniowymi, które mają elastyczny charakter. Mięśnie kurczą się i rozciągają, umożliwiając proces oddychania. Ich grubość wzrasta wraz ze zmniejszającym się przejściem oskrzelowym.

Powołanie oskrzeli

Ich funkcjonalna rola w ludzkim układzie oddechowym jest trudna do przecenienia. Nie tylko dostarczają powietrze do płuc i przyczyniają się do procesu wymiany gazu. Funkcje oskrzeli są znacznie szersze.

Oczyszczanie powietrza. Są zaangażowani w komórki kubkowe, wydzielając śluz w połączeniu z komórkami rzęskowymi, przyczyniając się do jego pofałdowanego ruchu i uwalniania przedmiotów szkodliwych dla ludzi na zewnątrz. Ten proces nazywa się kaszlem.

Powietrze jest podgrzewane do temperatury, w której wymiana gazu odbywa się wydajnie i zapewnia mu niezbędną wilgotność.

Inną ważną funkcją oskrzeli jest rozkład i wydalanie substancji toksycznych, które przedostają się do nich z powietrzem.

Węzły chłonne, które znajdują się w zestawie wzdłuż oskrzeli, biorą udział w czynnościach układu odpornościowego człowieka.

Ten wielofunkcyjny organ jest niezbędny dla ludzi.


Czytaj Więcej O Kaszlu